7 Şubat 2014 Cuma

Mavi

Sonra karşılıklı sustuk.

Parmaklarına dokunduğumu hatırlamıyorum. Derin bir nefes aldı. Aslında yüreğine dokunmak istemiştim belki iyi gelir diye. Yüzyıllardır kendinin bile görmezden geldiği, bir köşede unutulan not defteri gibi, yorgun sararmış sayfaları çevirmek misali.

Bana baktı mı bakmadı mı hiç bilmiyorum ama ruhumdaki huzursuzluğu hissetmesin diye ürperdiğimi hatırlıyorum.

Sonra parmaklarıyla parmak uçlarıma dokundu. Sessiz bir çığlık yitip gitti geceden. Kulaklarım acıdı, zihnim acıdı, yüreğim acıdı acısından.

Sustum. Sesim kayboldu. Kaybolduk.

Sonrası mavi!

Hiç yorum yok: